Ankara Hafızası

Türkiye’de İranlı bir kadın mülteci ve eşcinsel olmak Türkiye’de yaşayan yüz binlerce mülteciden biri Nilüfer… Cinsel kimliğini yaşayabilmek ve İran yönetiminin baskısından kurtulabilmek için ülkesini terk etmek zorunda kalan genç bir kadın… Nilüfer mülteci bir kadın olmanın getirdiği zorlukların yanı sıra cinsel yönelimi nedeniyle de pek çok kez ayrımcılığa maruz kalmış. Ayakta kalabilmek için büyük bir çaba gösteren Nilüfer, çalıştığı bir iş yerinde patronu tarafından fiziksel tacize maruz kalınca güçlükle kendini kurtarmış. Bir parmağı, üç erkek tarafından uygulanan fiziksel saldırı nedeniyle hissiz hale gelen Nilüfer, ruhunda meydana gelen tahribatı ise çok fazla çalışarak onarmaya çalışıyor. Günde 12 ila 14 saat asgari ücretle çalışan ve tüm zorluklara rağmen içindeki umudu kaybetmeyen Nilüfer’in içtenlikle anlattığı hayatı, hepimizi mültecilik ve önyargılarımız konusunda bir kez daha düşünmeye çağırıyor… “… Ben hüzünlü küçük bir periyi biliyorum okyanusta yaşayan ve yüreğini t...

Kimariyo’nun kabilesi, “Sakın geleneklerimizi unutma ve beyaz bir kızla gelme” Tanzanyalı Albert Kimariyo, 2011 yılında burs kazanarak gelmiş Türkiye’ye. Ankara Üniversitesi Bilgisayar Mühendisliği bölümünde okuyan Kimariyo’nun yurt dışına ilk çıkışı da Türkiye ile olmuş. Kültürü, dili, dini ve insanları ile kendi ülkesinden çok farklı olan Türkiye’ye zaman içinde alışan ve çok seven Kimariyo, bu sürede Türkçe kadar çekirdek yemeyi de, “Ankara’nın Bağları” şarkısını da, yemekleri de öğrenmiş ama mantı ile yıldızı bir türlü barışmamış. Konuşurken gözlerinin içi gülen Kimariyo ile Türkiye’de yaşadıklarını, “yabancı” bir gözle ülkemizi nasıl gördüğünü konuştuk. Sohbet ettikçe, iki insanı birbirine bağlayan özelliklerin dil, ten rengi ya da din değil, sevgi ve anlayış gibi insanlığın ortak değerleri olduğunu bir kez daha anladım. Türkiye ile arasındaki mesafe uçakla yedi saat olan bir ülke Tanzanya... Albert Kimariyo’nun anlattıklarından yola çıkarsam, tek katlı evlerin olduğu, her şehi...

Akbey, “Ağaç olsaydım, bir çocuğun elinde gülümseyen bir oyuncağa dönüşmek isterdim” Ahşap oyuncak ustası Ali Akbey, geleneksel oyuncakları yeni kuşakla buluşturuyor. Marangoz olan abisinin yanında ahşap işçiliğiyle tanışan Akbey, mobilya ve maket yapımının ardından oyuncak sektörüne girerek, hem dekoratif hem eğitici hem de eğlenceli türlerde oyuncaklar yapmaya başlamış. Kültür Bakanlığı’nca kendisine “geleneksel el sanatları ustası” belgesi verilen Akbay, geleneksel ahşap oyuncakları anlattı Ali Akbey, yıllardır ahşaba hayat veren ve onu geleneksel oyuncaklara dönüştüren bir usta… 1973 doğumlu Akbey’in çocukluğu Ankara’nın Siteler semtinde geçmiş. Marangoz olan abisinin yanında çırak olarak çalışmaya başlayan Akbey, 2000’li yıllarda maket yapmaya yönelmiş. Gemi ve ev maketleri yapan Akbey, bu obbjelerden para kazanmakta zorlanınca, ahşap oyuncak yapmaya karar vermiş. 1998 yılında dünyaya gelen oğlunun oyuncaklarını yaparak işe başlayan Akbey, Beypazarı’nda bulunan Yaşayan Müze ile...

Ankara’da taksiciliğin dünü ve bugünü Nuri Platin, 1983 yılından beri taksicilik yapıyor ama şoförlük geçmişi çok daha gerilere gidiyor. 1972 yılında başladığı dolmuş şoförlüğü, daha sonra taksi ile devam etmiş. Yollarda geçen bir ömür, onu mesleğinde usta hâline getirirken, pek çok da anı biriktirmiş. Aynı zamanda İktisadi Bilimler Fakültesi maliye bölümü mezunu olan Nuri Bey, Ankara’da kurulan beşinci taksi durağının da öncülüğünü yapmış. Nuri Bey ile taksicilik mesleğinin dününü ve bugününü konuştuk. 1955 doğumlu olan Nuri Platin, ‘Adanalı Zeki’ diye tanınan otomobil tamircisi babasının yanına altı-yedi yaşlarından itibaren gelip gitmeye başlamış. Sonra yavaş yavaş eli anahtar tutmaya başlayınca, dükkân kapandıktan sonra 1972 yılında dolmuş şoförlüğü yapmaya başlamış. Aynı zamanda o dönemde öğrenci de olan Platin, “Bizde dört tane Station dolmuş, yedi tane de taksi vardı ama ticari amaçlı kullanmıyorduk, hususi kullanıyorduk. O zaman araba kıymetliydi, plaka kıymetli değildi” diy...

Mizahın eril dünyasına çomak sokan çizer Aslı Alpar... Erkeklerin ve eril değerlerin egemen olduğu mizah alanında radikal bulunabilecek çizimleri ve kadınlık hallerini anlatışıyla hatırı sayılır bir hayran kitlesine sahip, sıradışı çizer. Alpar, kendine has çizgileri ve mizah anlayışı ile kendi deyimiyle “görünmeyenin mizahı”nı yapıyor. Çizdikleri, anlatılmayan ya da dile dökülmeyenler üzerinden şekilleniyor. Karikatürlerini bilenler, otuz kediyle yaşayan Alpar’ın kedilerden neden bu kadar ilham aldığını da tahmin edebilir. Kafa Dergisi çizeri Alpar’ın, çizerliğe giden yolculuğu epey zorlayıcı olmuş ama cesaretini toplamış ve çizmekten vazgeçmediği karikatürleri bir gün dergiye yollamış. O günden beri Kafa’da çizen Alpar, aynı zamanda Ankara Üniversitesi Kadın Çalışmaları Bölümü’nde yüksek lisans öğrencisi. Alpar’la, mizahı ve erkek mizah dünyasında kadın bir çizer olmanın ne anlama geldiğini konuştuk. Tarihi çok eskilere dayanan mizah, tüm dünyada olduğu gibi Türkiye’de de ağır...

Bir sokak hikâyesi… Ankara sokaklarında aşina olduğumuz bir ses, akordeonla çalınan “Hatırla Sevgili” şarkısı... Bu melodinin peşine düşünce, ses de bizi sahibine götürdü. Romanyalı akordeoncu Robert Moldovan, eşi ve iki kızıyla sokakta müzik yaparak geçimlerini sağlıyorlar. Romanyalı akordeoncu Robert Moldovan, 10 yıl önce gelmiş Türkiye’ye. Pek çok göç gibi, onun ülkesini terk etme sebebi de ekonomi temelli… Moldovan, “Romanya’da yaşamak ve müzisyenlik yaparak para kazanmak çok zor... Türkiye’de ise hayat daha kolay, sokakta müzik yaparak para kazanabiliyor ve ülkemdekilere gönderebiliyorum” diyor. Çocuk yaşlardan itibaren çalmaya başladığı akordeonu kulaktan çalan Moldovan’ı, Ankara’da birçok semtte görmek mümkün. Özellikle “Hatırla Sevgili” şarkısı, Çankaya, Ulus, Sıhhıye, Kızılay, Keçiören ve Ümitköy’de yaşayanların aşina olduğu bir melodi olabilir. Moldovan hem eşinin hem de iki kızının da akordeon çaldıklarını ve ailece sokakta müzik yaptıklarını anlatıyor. 20 yıldır müzik y...

Tango ayakkabısının usta ismi: İsmail Aydoğan Tango... Tutkunun, isyanın ve aşkın dansı. On dokuzuncu yüzyılın sonlarında Buenos Aires dolaylarında ortaya çıkan Arjantin kökenli bu dans, ilk önce kentin varoşlarında yapılmaya başlansa da, zamanla üst sınıflar arasında da yaygın hâle gelmiş. Türkiye ise Cumhuriyet’in ilk yıllarıyla beraber tango ile tanışmış. Necip Celal, Fehmi Ege, Necdet Koyutürk gibi ünlü bestecilerimiz eserleriyle tangoyu sevdirmiş. Tango dinlemeyen bir insan bile neredeyse her düğün açılışında çalınan ‘La Cumparsita’ şarkısını bilir. Tango sadece figürleri ve müziği ile değil, özellikle bu dansı icra eden kadınların giydiği elbise ve ayakkabılar ile de insanı cezbeder. İsmail Aydoğan da Ankara’nın sayılı tango ayakkabısı ustalarından… Cumhuriyet’in ilk yıllarında önemli bir merkez olur Ulus. Sanat ve siyaset dünyasının nabzı burada atar ve elbette dönemin tangolarıyla ünlü Cumhuriyet Baloları da renkli hayatın parçalarıdır. Şimdilerde tarihi dokusu ve görkemli ...