Ankara Hafızası

Topuz, “Gençler pes etmesin, dirensin” Hıfzı Topuz, iletişim araştırmalarının ve gazeteciliğin hem Türkiye hem de uluslararası düzeyde tanınmasında ve yerleşmesinde emeği geçen duayenlerden biri. UNESCO’da çalıştığı 25 yıl boyunca, pek çok ülkede bu geleneği başlatan Topuz, bugünkü adıyla Ankara Üniversitesi İeltişim Fakültesi’nin de kurucu taşlarından. Topuz, basının güncel durumunu, anılarını, kitaplarını ve üstünde çok durduğu dil meselesini, röportajımızın ikinci kısmında 24 Saat gazetesine anlattı “İLAD yaşıyor ama amacını değiştirdi” UNESCO’da iletişim araştırmalarına büyük emek verdiklerini belirten Topuz, bu çalışmaların tüm dünyada yerleşmesine ön ayak olduklarını ve o dönemde Türkiye’de böyle bir merkez olmadığını anlatıyor. İletişim Araştırmaları Derneği (İLAD)’ın kurulması için iki yıl emek verdiklerini ve Ankara’da Prof. Dr. Korkmaz Alemdar’ın yoğun çabaları sayesinde açılış için zemin hazırlandığını ifade eden Topuz, “İstanbul’da yer bulamıyorduk, İstanbul Gazeteciler...

Kadınlara berberlik mesleğini öğretiyor Ercan Buyruk, Avrupa standartlarında erkek kuaförlüğü yapan, alanında Avrupa ve Dünya Şampiyonu olan, 24 saatte 363 kişiyi tıraş ederek Guinness Rekorlar Kitabı’na giren sıra dışı bir berber… Osmanlı ve Ahilik geleneğini temsil eden Buyruk, Ahilik haftasında da, teatral bir yolla insanlara Ahilik geleneğini, mesleğini ve ahde vefayı anlatıyor. Mesleği için “Kıldan ince, kılıçtan keskin” diyen Buyruk, “Berberin koltuğuna Fatih Sultan Mehmet bile oturmuştur” diye belirtiyor. Türkiye’nin berberlik alanındaki en büyük koleksiyonuna sahip olduğunu vurgulayan Buyruk’un Yenimahalle’deki berber dükkânı dünyaya açılıyor. Mesleğini severek yapmanın insana ne kadar çok şey kazandıracağının canlı bir örneği Ercan Buyruk... 1975 yılında Kırşehir’de küçük bir köyde doğan ve ilkokul üçüncü sınıfa kadar orada okuyan Buyruk, dördüncü ve beşinci sınıfları da Ankara’da, Şentepe’de bitirir. Ailesinin ekonomik koşulları okumasına imkân vermeyince, Buyruk’un iş bu...

Ağır bir Roman hikayesi... Ankara’daki Roman Hakları Derneği Başkanı Yücel Tutal, Romanların binlerce yıllık sorunları olduğunu, bunun en önemli nedeninin ise önyargı ve ayrımcılık olduğunu söyledi. 2010 yılında hükümetin gerçekleştirdiği Roman açılımı ve 2015 yılındaki genel seçimde İzmir’den CHP Milletvekili olarak seçilen Özcan Purcu ile 2018’de AKP’den Milletvekili seçilen Cemal Bekle, Romanlar açısından olumlu gelişmeler arasında yer alsa da, Tutal sürecin yavaşladığı görüşünde... Tutal, Roman vatandaşların yaşadığı sorunları ve dernek olarak yaptıkları çalışmaları anlattı Dünyanın hemen her yerinde ayrımcılığa ve önyargıya maruz kalan Romanlar, haklarını korumak ve farkındalık oluşturmak için birçok dernek kurdular. Bunlardan biri de, Ankara’ki Roman Hakları Derneği. 2009 yılında “Roman Gençlik Derneği” olarak kurulan dernek, 2013’ten sonra Edirne’ye taşınınca, Ankara’daki ekip, 2014 yılında “Roman Hakları Derneği”ni kurmuş. Derneğin kurucusu ve Başkanı Yücel Tutal, dernekler...

Atık kâğıt işçileri “tanınmak” istiyor Atık kâğıt işçileri “tanınmak” istiyor Ramazan Gezer, Türkiye’deki eğitim sisteminin insanların hayatında neleri değiştirebileceğinin canlı kanıtı… 1978 yılında Adıyaman’da yoksul bir ailenin çocuğu olarak doğan ve çok zor koşullarda Malatya’da fizik bölümünü okuyan Gezer, o zamanki sistemle sınıf öğretmeni olabileceği umuduyla okulunu bitirmiş. Üniversite ikinci sınıftayken, sınıf öğretmenlerinin yalnızca o bölüm mezunlarından olacağı kararı çıkınca, fizik bölümündeki öğrencilerin de bir yıl tezsiz yüksek lisans sonucunda öğretmen olabilecekleri duyrulmuş. Yüksek lisansını da başarıyla bitiren ve KPSS’den iyi bir puan alan Gezer, fizik, kimya, biyoloji, edebiyat gibi bölümlere kontenjan açılmadığı için bir türlü atanamamış. Beş buçuk yıl okuyan Gezer, kendi ayakları üzerinde durabilmek için önce dershanede çalışmaya başlamış ancak çalıştığı üç yıllık süreçte geçimini sağlayacak kadar ücret alamamış. Gezer, “O zamanlar dershanede âdeta kölelik...

Sokağın “görünmeyen kahramanlarından: Ferdi Keçeci Sokağın “görünmeyen kahramanlarından: Ferdi Keçeci Sabahın en erken saatlerinde görürüz onları, yazın ılık sabahlarda, kışın dondurucu soğuklarda üniformalarından tanırız. Ellerinde uzun süpürge, gözleri yaptıkları işe kilitlenmiş, bir gece öncesinin tüm karmaşasını, tüm kirini alır götürürler. O kadar aşinayızdır ki, üniforma ve süpürgeyle âdeta tek vücut olan temizlik işçileri, yanlarından geçip gittiğimiz bir anıt ya da olağan bir durum hâlini alır. Oysa güne başlarken gözümüzü nahoşluktan kurtaran, iyi bir çevre manzarasıyla karşılaşmamızı sağlayan hep bu görünmez kahramanlardır; temizlik işçileri... Yaşamla daha dolaysız bir ilişki kuran şiirlerin ustası Can Yücel’in dizelerinde bazen de “yalnızlığı okşayan ellerdir” onlar Çankaya Belediyesi’nde çalışan temizlik işçisi Ferdi Keçeci de onlardan biri... Sivas Şarkışla’nın Sivrialan köyünde hayata gözlerini açan Keçeci, sekiz yıllık inşaat işçiliği tecrübesinin ardından temizlik...

Hulusi Gürpınar: “Sevgi Çiçeği”nin babası Bundan çok uzun yıllar önce Mogan Gölü’nün iki yakasında birbirine sevdalı iki genç varmış. Efsane olmuş aşkların kaderidir ya hani, bu iki sevdalı da birbirine kavuşamamış ama aşkları, dünyada sadece Mogan’da yetişen bir nazlı çiçeğin doğmasına vesile olmuş; Sevgi Çiçeği’ne… Bu nadide çiçek, bugün dünyanın her yerinden pek çok fotoğrafçıya, gazeteciye ve doğa sevdalısına ilham oluyor. Onu Mogan’ın simgesi haline getirmek için yıllarca emek veren ve “Sevgi Çiçeği’nin babası” olarak anılan Hulusi Gürpınar’la bu çiçeğin hikâyesini ve Sevgi Çiçeği’ne adanmış yılların serüvenini konuştuk. Bir zamanlar Mogan’da Kocadonlu adında çok nüfuzlu ve çok kibirli bir ağa vardır. Varlıklı oluşuyla ve evlatlarıyla gurur duyan ağanın en küçük oğlu ise Mehmet’tir. Babası, Mehmet’e çobanların sürülerinin bakımını verir. O tarihlerde verimli yeşilliği ve sulak alanı ile göl kenarı ideal bir otlaktır. Burada sürün için kaval çalarak bekleyen Mehmet, bir gün karş...

25 yaşına 23 ülke, 300’den fazla şehir sığdırdı Ankaralı Ege Kabalak 14 yaşında başladığı yurt içi gezilerini, 18 yaşından sonra yurt dışına taşımış. 25 yaşında, 23 ülke ve 300’den fazla şehri otostopla gezen Kabalak, 10 yıldır çaldığı yan flütle sokak müziği yaparak yaşamını idame ettiriyor. Yaşamının bir “yol” hikayesi ve arayış üzerine kurulu olduğunu ifade eden Kabalak, metropol insanlarının alışkanlıklarını de, gelecek kaygısını da taşımıyor. Hikâyesini 24 Saat gazetesiyle paylaşan Kabalak, bir modern zaman dervişi… İlk kez altı yaşındayken evden kaçtığını gülerek anlatan Ege Kabalak, yüreği yola sevdalı olanlardan… Modern insanın yaşamını üzerine kurduğu maaşlı ve sigortalı bir iş, gelecek kaygısı, eşyaya sahip olma gibi dertleri olmayan ve zamanı kendisine göre değerlendiren Kabalak’a, hem yaşam tarzı hem de hayata bakış açısıyla genç bir derviş dersek abartmış olmayız. 1995 yılında Ankara’da doğan ve evin tek çocuğu olan Kabalak, öğrenim hayatını Muğla Güzel Sanatlar Lisesi...

Türkiye’de İranlı bir kadın mülteci ve eşcinsel olmak Türkiye’de yaşayan yüz binlerce mülteciden biri Nilüfer… Cinsel kimliğini yaşayabilmek ve İran yönetiminin baskısından kurtulabilmek için ülkesini terk etmek zorunda kalan genç bir kadın… Nilüfer mülteci bir kadın olmanın getirdiği zorlukların yanı sıra cinsel yönelimi nedeniyle de pek çok kez ayrımcılığa maruz kalmış. Ayakta kalabilmek için büyük bir çaba gösteren Nilüfer, çalıştığı bir iş yerinde patronu tarafından fiziksel tacize maruz kalınca güçlükle kendini kurtarmış. Bir parmağı, üç erkek tarafından uygulanan fiziksel saldırı nedeniyle hissiz hale gelen Nilüfer, ruhunda meydana gelen tahribatı ise çok fazla çalışarak onarmaya çalışıyor. Günde 12 ila 14 saat asgari ücretle çalışan ve tüm zorluklara rağmen içindeki umudu kaybetmeyen Nilüfer’in içtenlikle anlattığı hayatı, hepimizi mültecilik ve önyargılarımız konusunda bir kez daha düşünmeye çağırıyor… “… Ben hüzünlü küçük bir periyi biliyorum okyanusta yaşayan ve yüreğini t...

Kimariyo’nun kabilesi, “Sakın geleneklerimizi unutma ve beyaz bir kızla gelme” Tanzanyalı Albert Kimariyo, 2011 yılında burs kazanarak gelmiş Türkiye’ye. Ankara Üniversitesi Bilgisayar Mühendisliği bölümünde okuyan Kimariyo’nun yurt dışına ilk çıkışı da Türkiye ile olmuş. Kültürü, dili, dini ve insanları ile kendi ülkesinden çok farklı olan Türkiye’ye zaman içinde alışan ve çok seven Kimariyo, bu sürede Türkçe kadar çekirdek yemeyi de, “Ankara’nın Bağları” şarkısını da, yemekleri de öğrenmiş ama mantı ile yıldızı bir türlü barışmamış. Konuşurken gözlerinin içi gülen Kimariyo ile Türkiye’de yaşadıklarını, “yabancı” bir gözle ülkemizi nasıl gördüğünü konuştuk. Sohbet ettikçe, iki insanı birbirine bağlayan özelliklerin dil, ten rengi ya da din değil, sevgi ve anlayış gibi insanlığın ortak değerleri olduğunu bir kez daha anladım. Türkiye ile arasındaki mesafe uçakla yedi saat olan bir ülke Tanzanya... Albert Kimariyo’nun anlattıklarından yola çıkarsam, tek katlı evlerin olduğu, her şehi...

Akbey, “Ağaç olsaydım, bir çocuğun elinde gülümseyen bir oyuncağa dönüşmek isterdim” Ahşap oyuncak ustası Ali Akbey, geleneksel oyuncakları yeni kuşakla buluşturuyor. Marangoz olan abisinin yanında ahşap işçiliğiyle tanışan Akbey, mobilya ve maket yapımının ardından oyuncak sektörüne girerek, hem dekoratif hem eğitici hem de eğlenceli türlerde oyuncaklar yapmaya başlamış. Kültür Bakanlığı’nca kendisine “geleneksel el sanatları ustası” belgesi verilen Akbay, geleneksel ahşap oyuncakları anlattı Ali Akbey, yıllardır ahşaba hayat veren ve onu geleneksel oyuncaklara dönüştüren bir usta… 1973 doğumlu Akbey’in çocukluğu Ankara’nın Siteler semtinde geçmiş. Marangoz olan abisinin yanında çırak olarak çalışmaya başlayan Akbey, 2000’li yıllarda maket yapmaya yönelmiş. Gemi ve ev maketleri yapan Akbey, bu obbjelerden para kazanmakta zorlanınca, ahşap oyuncak yapmaya karar vermiş. 1998 yılında dünyaya gelen oğlunun oyuncaklarını yaparak işe başlayan Akbey, Beypazarı’nda bulunan Yaşayan Müze ile...