Ankara Hafızası

Hulusi Gürpınar: “Sevgi Çiçeği”nin babası Bundan çok uzun yıllar önce Mogan Gölü’nün iki yakasında birbirine sevdalı iki genç varmış. Efsane olmuş aşkların kaderidir ya hani, bu iki sevdalı da birbirine kavuşamamış ama aşkları, dünyada sadece Mogan’da yetişen bir nazlı çiçeğin doğmasına vesile olmuş; Sevgi Çiçeği’ne… Bu nadide çiçek, bugün dünyanın her yerinden pek çok fotoğrafçıya, gazeteciye ve doğa sevdalısına ilham oluyor. Onu Mogan’ın simgesi haline getirmek için yıllarca emek veren ve “Sevgi Çiçeği’nin babası” olarak anılan Hulusi Gürpınar’la bu çiçeğin hikâyesini ve Sevgi Çiçeği’ne adanmış yılların serüvenini konuştuk. Bir zamanlar Mogan’da Kocadonlu adında çok nüfuzlu ve çok kibirli bir ağa vardır. Varlıklı oluşuyla ve evlatlarıyla gurur duyan ağanın en küçük oğlu ise Mehmet’tir. Babası, Mehmet’e çobanların sürülerinin bakımını verir. O tarihlerde verimli yeşilliği ve sulak alanı ile göl kenarı ideal bir otlaktır. Burada sürün için kaval çalarak bekleyen Mehmet, bir gün karş...

Atlı, “Bu ülkenin Karagöz’e ihtiyacı var, bu ülkenin kuklaya ihtiyacı var” Hamamönü’nde üç yıldır faaliyet gösteren bir dernek; Hadi Poyrazoğlu Geleneksel Tiyatrosunu Yaşatma Derneği… Usta kukla sanatçısı, hayâli ve tuluat oyuncusu Hadi Poyrazoğlu’nun torunu kukla sanatçısı Şafak Poyraz ve kukla sanatçısı Can İbrahim Atlı’nın yürüttüğü dernek etkinlikleri, Kültür Bakanlığı’nın da desteğiyle çocuklara “gerçek” Karagöz’ü ve kukla sanatını anlatıyor. Poyraz ve Atlı, kuklacılığı ve Hamamönülü Karagöz ustalarını anlattı Hadi Poyrazoğlu… 2000 yılında kaybettiğimiz usta, Türk gölge oyunu ve kukla oyuncusu, ip cambazı ve tuluat ustası. Henüz dokuz yaşındayken “Karagöz Saffet”in yanında gölge oyunu öğrenmeye başlayan ve “Hayali Küçük Ali”nin yanında çalışmalarına devam eden Poyrazoğlu, İsmail Dümbüllü’nün ekiplerinde de tuluat gösterilerine çıkacaktır. Atatürk, İsmet İnönü, Celal Bayar ve Cemal Gürsel gibi dönemin önemli liderleri için de kukla oynatan Poyrazoğlu, 1951 yılında yerleştiği Ank...

Süleyman Çelik, “Artık önümüzü göremiyoruz” Ankara’da eğlence mekânlarının yoğunlukta olduğu en eski yerlerden Sakarya Caddesi, başta öğrenciler olmak üzere farklı gruplardan insanı kendine çeken barlar sokağıydı. Fakat son yıllarda yaşanan pek çok olumsuzluk, Sakarya Caddesi’ne giden insan sayısında azalmaya yol açtı. İşletmecilerin yüzünün gülmediği caddede, bu sorunların neler olduğu, ekonomik krizin sektöre nasıl yansıdığı ve yıllar içinde değişen eğlence anlayışını, mekân sahibi Süleyman Çelik ile konuştuk. Özellikle üniversite hayatı Ankara’da geçen çoğu öğrenci için Sakarya Caddesi özel bir anlama sahiptir. Şehrin bazı yerlerine göre daha uygun fiyatlı menülere sahip olması, konser ve gruplara ev sahipliği yapması, onu çekim merkezi hâline getirmiştir. Fakat son yıllarda yaşanan olumsuz gelişmeler, Sakarya Caddesi’ni tercih edilen yerler arasında olmaktan çıkararak, insanların gözündeki olumlu imajını değiştirdi. Sokak lambalarının yanmaması geç saatlerde özellikle kadınlar a...

25 yaşına 23 ülke, 300’den fazla şehir sığdırdı Ankaralı Ege Kabalak 14 yaşında başladığı yurt içi gezilerini, 18 yaşından sonra yurt dışına taşımış. 25 yaşında, 23 ülke ve 300’den fazla şehri otostopla gezen Kabalak, 10 yıldır çaldığı yan flütle sokak müziği yaparak yaşamını idame ettiriyor. Yaşamının bir “yol” hikayesi ve arayış üzerine kurulu olduğunu ifade eden Kabalak, metropol insanlarının alışkanlıklarını de, gelecek kaygısını da taşımıyor. Hikâyesini 24 Saat gazetesiyle paylaşan Kabalak, bir modern zaman dervişi… İlk kez altı yaşındayken evden kaçtığını gülerek anlatan Ege Kabalak, yüreği yola sevdalı olanlardan… Modern insanın yaşamını üzerine kurduğu maaşlı ve sigortalı bir iş, gelecek kaygısı, eşyaya sahip olma gibi dertleri olmayan ve zamanı kendisine göre değerlendiren Kabalak’a, hem yaşam tarzı hem de hayata bakış açısıyla genç bir derviş dersek abartmış olmayız. 1995 yılında Ankara’da doğan ve evin tek çocuğu olan Kabalak, öğrenim hayatını Muğla Güzel Sanatlar Lisesi...

Türkiye’de İranlı bir kadın mülteci ve eşcinsel olmak Türkiye’de yaşayan yüz binlerce mülteciden biri Nilüfer… Cinsel kimliğini yaşayabilmek ve İran yönetiminin baskısından kurtulabilmek için ülkesini terk etmek zorunda kalan genç bir kadın… Nilüfer mülteci bir kadın olmanın getirdiği zorlukların yanı sıra cinsel yönelimi nedeniyle de pek çok kez ayrımcılığa maruz kalmış. Ayakta kalabilmek için büyük bir çaba gösteren Nilüfer, çalıştığı bir iş yerinde patronu tarafından fiziksel tacize maruz kalınca güçlükle kendini kurtarmış. Bir parmağı, üç erkek tarafından uygulanan fiziksel saldırı nedeniyle hissiz hale gelen Nilüfer, ruhunda meydana gelen tahribatı ise çok fazla çalışarak onarmaya çalışıyor. Günde 12 ila 14 saat asgari ücretle çalışan ve tüm zorluklara rağmen içindeki umudu kaybetmeyen Nilüfer’in içtenlikle anlattığı hayatı, hepimizi mültecilik ve önyargılarımız konusunda bir kez daha düşünmeye çağırıyor… “… Ben hüzünlü küçük bir periyi biliyorum okyanusta yaşayan ve yüreğini t...

Kimariyo’nun kabilesi, “Sakın geleneklerimizi unutma ve beyaz bir kızla gelme” Tanzanyalı Albert Kimariyo, 2011 yılında burs kazanarak gelmiş Türkiye’ye. Ankara Üniversitesi Bilgisayar Mühendisliği bölümünde okuyan Kimariyo’nun yurt dışına ilk çıkışı da Türkiye ile olmuş. Kültürü, dili, dini ve insanları ile kendi ülkesinden çok farklı olan Türkiye’ye zaman içinde alışan ve çok seven Kimariyo, bu sürede Türkçe kadar çekirdek yemeyi de, “Ankara’nın Bağları” şarkısını da, yemekleri de öğrenmiş ama mantı ile yıldızı bir türlü barışmamış. Konuşurken gözlerinin içi gülen Kimariyo ile Türkiye’de yaşadıklarını, “yabancı” bir gözle ülkemizi nasıl gördüğünü konuştuk. Sohbet ettikçe, iki insanı birbirine bağlayan özelliklerin dil, ten rengi ya da din değil, sevgi ve anlayış gibi insanlığın ortak değerleri olduğunu bir kez daha anladım. Türkiye ile arasındaki mesafe uçakla yedi saat olan bir ülke Tanzanya... Albert Kimariyo’nun anlattıklarından yola çıkarsam, tek katlı evlerin olduğu, her şehi...

Akbey, “Ağaç olsaydım, bir çocuğun elinde gülümseyen bir oyuncağa dönüşmek isterdim” Ahşap oyuncak ustası Ali Akbey, geleneksel oyuncakları yeni kuşakla buluşturuyor. Marangoz olan abisinin yanında ahşap işçiliğiyle tanışan Akbey, mobilya ve maket yapımının ardından oyuncak sektörüne girerek, hem dekoratif hem eğitici hem de eğlenceli türlerde oyuncaklar yapmaya başlamış. Kültür Bakanlığı’nca kendisine “geleneksel el sanatları ustası” belgesi verilen Akbay, geleneksel ahşap oyuncakları anlattı Ali Akbey, yıllardır ahşaba hayat veren ve onu geleneksel oyuncaklara dönüştüren bir usta… 1973 doğumlu Akbey’in çocukluğu Ankara’nın Siteler semtinde geçmiş. Marangoz olan abisinin yanında çırak olarak çalışmaya başlayan Akbey, 2000’li yıllarda maket yapmaya yönelmiş. Gemi ve ev maketleri yapan Akbey, bu obbjelerden para kazanmakta zorlanınca, ahşap oyuncak yapmaya karar vermiş. 1998 yılında dünyaya gelen oğlunun oyuncaklarını yaparak işe başlayan Akbey, Beypazarı’nda bulunan Yaşayan Müze ile...