Bir Yusuf Masalı...

“Ne anlatayım, uzun hikaye, çok eski..."

Keçiören’deki Fatih Köprüsü’nün altında bir barakada yaşıyor Yusuf Abi. Zaman içinde, yakın olduğu Ankara Üniversitesi Devlet Konservatuarı öğrencilerinin, öğretim elemanlarının, dekanın, taksicilerin, gelip gidenlerin Yusuf Abi’si olmuş. 1980 yılından beri sokaklarda yaşayan Yusuf Abi, insancıl oluşu, güvenilirliği ve tatlı diliyle bazıları için de “dede” ve “amca” olmuş. Yaşadığı bir travma onu sokaklara çekerken, gençlik yıllarında neredeyse gezmediği ülke kalmamış bu modern zaman dervişinin.

Sokaklarda geçen hayatını şu sözlerle anlatıyor: “Ne anlatayım, uzun hikaye, çok eski... Her şey 1980 senesinde başladı işte. Bir anda vardım, bir anda yok olacağım. Bir ailem vardı, gitti. Ondan sonra da böyle oldu işte. İnsanın çoluğu, çocuğu, karısı gitti mi, dünyadaki hiç bir şey gözüne gözükmez. Tamam, kadın bulunur ama o bulunmaz, aynısı olmaz. Çocuk dedin mi, baldan tatlıdır. Onlar geldi gitti, biz de öyle gittik işte. 1980’den beri de insanlardan hep kaçıyorum.” Kendisi böyle ifade etse de, insanlar onu bırakmamış, seveni çok Yusuf Abi’nin.

Beslediği kedileri ve kuşlarıyla, yıllardan beri yaşadığı sokaktan memnun olduğunu dile getiren Yusuf Abi’nin en büyük sıkıntısı, insanların ona bakımevine gitmesi için baskı yapmaları. “Şimdi burada sıkıntı yok, millet artık beni biliyor, tanıyor. Dekanlıktan, taksi durağından hepsi biliyor ama birkaç kişi var işte, şikâyet ediyorlar. İki gün önce geldiler mesela, güya şikayet eden, beni ikna etmiş, ben bakımevine gidecekmişim. Dedim ki ‘Öyle bir şey yok.’ Ben bakımevine gitmek istesem, dekanlığın telefonu var, taksi durağının telefonu var. Ben gitmiyorum, çünkü orada duramam ben. Bana yardım eden çok insan var. Bu gördüğünüz sığınağı yaptık işte. Şimdi dışarı da çıkmıyorum, sıcak oluyor içerisi. Kendimi doyuruyorum, kuşları, kedileri doyuruyorum, sonra da içeri giriyorum” diye anlatıyor hayatını.

“Benim bütün kötülüğüm kendimedir”

Önceleri köprünün karşı tarafında kaldığını ve 15 Ocak 2016 tarihinde de şu an yaşadığı yere geldiğini belirten Yusuf Abi, insanlara karşı yaklaşımını da şu sözlerle anlatıyor: “Benim insana karşı bir şeyim yoktur, çünkü benim bütün kötülüğüm kendimedir. İnsanlar bana küfür etmiş, bağırmış, çağırmış, dövmeye kalkmış. Ben gülüp geçerim. Tamam, insanlar benim için bir şey yapmak istiyor ama karşılığında da bir şey bekliyorlar bazen, ben bunu biliyorum. Adamın biri bana kızmış geçen gün; hacının bir tanesi. ‘Ben sana yardım edeceğim ama sen de bana dua et’ dedi. ‘Neden edeyim? Senin ağzın var, dilin var. Sen kendin için, Allah için yapıyorsun, ben dua etmiyorum’ dedim. Baktım, beni şikâyet etmiş. Bunun üzerine Keçiören Belediyesi geldi. Baktım, orada duruyor, ‘Bu adam neden burada?’ dedim. Adamı biliyorum, sürekli görüyorum çünkü. ‘Neden bana böyle yapıyorsun?’dedim, güldüm geçtim sonra. Çoğu kişiden eşya ve para alıyorum ve aldığım parayla kuşları ve kedileri besliyorum. Ben gülüp geçerim, başka bir şey yaptığım yok. Çok insan görüyorum, bazen diyorum ki, ‘Bunlar aptal.’ Şükür aç değilim, açıkta değilim.”

Köprü altına geçmeden önce, bir battaniye ve sırtına aldığı naylonla yaşayarak, geçimini de şişe satarak sağlayan Yusuf Abi’nin, insanlara bir mesajı da var: “İnsanlar kardeş olsunlar, birlik olsunlar, birbirlerinin kuyusunu kazmasınlar. Huzurlu olsunlar. Her gün haber geliyor, olaylar oluyor. 15 Temmuz’dan şehitler geldi. Bunları duyduğum vakit, hakikaten deliriyorum. Al işte, İstanbul’da, Ankara’da yüzlerce şehit var. Peki bunlar neden oluyor? Neyi paylaşamıyoruz ki biz?” diyor.

Gençliğinde dünyayı gezdi

Gençliğinde kendi tırı ile yurt dışına taşımacılık yapan Yusuf Abi, dünyanın pek çok yerini gezmiş. “Bak, ben gençliğimde hep dünyayı gezdim. Amerika ve Çin hariç, Yugoslavya, Almanya, Fransa, İtalya, Rusya, İran, tüm Arap ülkeleri, hepsine gittim tırla. Kendi arabalarımız vardı” diyor.

Bunca yıl sokaklarda yaşaması, onu insan sarrafı yapmış. Türlü türlü insan olduğundan dem vurarak, “İnsanlar değişik değişik oluyor. Kimisi yardım eder, kimisi kaçırmak ister. Mesela, şurada bakkala gidiyordum öğlen, kumanya alıyordum, buraya koyuyordum. Bir bakıyordum ki, yarısı yok. Alan adamı da biliyorum. Ama adama gidip de Kardeşim sen bunu neden alıyorsun?’ diyemiyorum. Çünkü adamın ihtiyacı var buna. Sonra, burada zengin talebeler var. Hatta birisi yalvarıyor. ‘Dede, neden kabul etmiyorsun? Sana bir ev tutayım, kirasını ödeyeyim, aylık vereyim’ diyor. Oysa ben insanlara borçlu kalmak istemiyorum. Niye biliyor musun? Hesap günü var, benim korktuğum budur. Şimdi sen bana verdin tamam, ben de aldım. Bunu ben şimdi kötü yolda kullansam, içki içsem... Yarın bir gün, hesap gününde sen benim yanıma geleceksin, ‘Ben sana verdim’ diyeceksin. Ben nasıl hesap vereceğim? Ben onları düşünüyorum” diyor.

“Hayvanları beslemek Allah’ın emri”

Etrafta gezen güvercinlerin çoğunun yavru hâlini bilen Yusuf Abi, hepsinin kendi yanında büyüdüğünü anlatarak, sokak hayvanlarını beslemenin ne kadar önemli olduğunu belirtiyor. Yusuf Abi, “Allah herkesin, her şeyin rızkını verir. Kimi insan kediye bakar, kimi köpeğe. Bu Allah’ın emri, bunu yapacaksın, hayvanları besleyeceksin. Kedilere bakan biri var mesela burada, hergün besler. Alır ciğerciden, dağıta dağıta gider. Bir kere, bir kedi bir tabak ciğeri yiyor. E burada 20-30 tane kedi var. Büyük marketler var ya, onların çöpüne bakıyorum. Orada günü geçmiş şeyler var, ciğer var yahut iki-üç gün geçmiş etler var. Onları topluyorum, kaynatıyorum, kediler yesin diye. Ben onlara bakıyorum, çünkü onlara verdiğim yemek yüzünden Allah da beni aç bırakmıyor. Hastalık nedir, bilmiyorum. Günler böyle geçip, gidecek işte” diyerek, özellikle bu soğuk günlerde çevremizdeki canlılara olan sorumluluğumuzu hatırlatıyor.

İçimizden, hepimizden biri Yusuf Abi... Sokakta, okulda, evde, işyerinde hepimizin bir hikâyesi var, Yusuf Abi’ninki de “Bir Yusuf Masalı” olmayı hak ediyor.